Eibarko euskara hiztegia
lokatu
1.
lokatze
(lokatutze)
.
da
ad.
(
TE).
Enclocarse,
ponerse clueca.
Oilluekin erabiltzen da.
Oillua lokatu da eta hamazortzi arrautza bota detsaguz. / La gallina se ha puesto clueca y le hemos puesto dieciocho huevos. /
Txitxak ataratzeko bihar izaten da oillua lokatutzia. / Para sacar pollos es necesario que la gallina se ponga clueca.
2.
lokatze
(lokatutze)
.
du
ad.
(
TE).
Aflojar(se),
soltar(se),
dislocar(se),
poner en punto muerto.
"Hazurra beran lekutik etara; izatez, edozer gauza, ibilixaz, zuztarretik etara eta kili-kolo lagatzia" (ETNO).
Zirri eta zirri, lokatu dot albagiña. / Dale que dale he aflojado el colmillo. /
Orixotan beratu eta lokatu dau torlojua. / Remojándolo un poco en aceite, he aflojado el tornillo. /
Ez zan erreza izan torlojua lokatutzia. / No fue fácil aflojar aquel tornillo. /
Kostako da berau lokatzia, sustrai gogorrak dittu ba lurrian barrura. / Bien que costará aflojarlo, pues tiene raíces fuertes tierra adentro. /
Jo-ta lokatu zetsan matraillazurra.
Ik.
lokara jarri,
lokan ipini.